In juni 2017 zaten twee van mijn vrienden met een probleem: ze moesten voor school een gedicht over de Eerste Wereldoorlog schrijven. Maar ze hadden al zoveel huiswerk en zo weinig tijd! Gelukkig heb ik altijd van dichten gehouden, dus ik kon hen wel uit de brand helpen. Daarbij maakte het niet uit dat de twee allebei een ander gedicht moesten inleveren. Ik heb gewoon nog een tweede gedicht gemaakt.

De inspiratie voor dit gedicht was Stille Willem.

Kogel

Ik ben Frans Ferdinand, dat is weliswaar geen Servennaam
Een koning in het Oosten-land, ik ben zijn jonge erfgenaam
De leiding van grootvaders kant bezorgde me heel erg veel faam
Wat is er nu toch aan de hand de Serven zijn te ver gegaan

Een eigen land een eigen staat een plaats waar ’t volk in rust kan leven
Ze blijven maar weer aan het praten over waar zij dus naar streven
Vragen om een goeie daad maar dit kan ik bewust niet geven
Zonder vrienden in de Raad kan ons echtpaar de lust niet leven

Ik heb die groep misschien bedrogen, vrienden zijn we nu niet meer
Het is niet dat we ze niet mogen, beter zijn ze niet onteerd
We zijn naar Sarajeev’ gevlogen, hoop’lijk helpt dat daar de sfeer
Dat projectiel is toch een kogel of zien mijn ogen dat verkeerd