Dit gedicht uit juni 2014 gaat over de gebeurtenissen uit How to Train Your Dragon 1. Mocht je de film nog niet gezien hebben en hem nog wel willen kijken, dan raad ik je aan om naar een andere pagina te gaan.

How to Train Your Dragon

Veel mensen zullen het niet wagen
Hen zullen de draken wegjagen
Maar toen de mensen in het noorden
van de krachtige draken hoorden
konden zij hun angst wel bedwingen
Zij waren namelijk Vikingen

Ze schreeuwden het nieuws van de daken
bij het doden van al die draken
Als ze weer eens een draak vingen
Dan waren ze trots, die Vikingen
Maar toen werd er iemand geboren
die alles zou gaan verstoren

Er was weer een zwakke Viking bij
‘Hiccup’, zo heette hij
Hij kon geen enkele draak verslaan
En zijn liefde zag hem ook niet staan
Maar op een dag sloeg Hiccup het raak
Want toen vond hij in het bos een draak

De draak lag uitgeput op de grond
Wow, dat uitgerekend hij hem vond!
Als een ander dit kreeg aangeboden
zou hij hem zeker weten doden
Maar als je Hiccup dit aanbiedt
dan doodt hij de draak niet

In plaats daarvan hielp hij de draak
Er was iets niet helemaal aan de haak
Het was een draak die niet kon vliegen
Zaten zijn ogen hem te bedriegen?
Vliegen hoort gewoon bij een draak
Zo’n draak als deze zie je ook niet vaak

Toen hij een keer zijn naam koos
noemde hij de draak ‘Tandloos’
wat was er namelijk aan de hand,
in zijn mond zat geen enkele tand!
De tanden zaten eigenlijk verborgen
Maar het heeft wel voor de naam kunnen zorgen

Tandloos had dus een probleem
Langzaam liep Hiccup erheen
Hij bracht het probleem in kaart
Het zat blijkbaar bij de staart
De rechterhelft van zijn vleugel mist
Hij moest hem helpen, beslist!

Nadat Hiccup het probleem zag
ging hij meteen aan de slag
Hij maakte een nieuwe van hout
En nadat hij hem had gebouwd
Maakte hij hem vast aan zijn staart
Dat gaf Tandloos weer nieuwe vaart

Eerst was vliegen nog wel zwaar
De vleugel zat nog een beetje raar
Maar na een klein tijdje
werd het vliegen voor Tandloos een eitje
Intussen werden Hiccup en Tandloos
Steeds meer en meer close

Hiccup kon veel van Tandloos leren
Bij zijn training ging hij dat proberen
Dit zorgde dat zijn lessen draken verslaan
steeds beter en beter gaan
omdat wat Tandloos wel aanstond
een andere draak ook fijn vond

Een vikinge genaamd Astrid,
Hiccup’s grote liefde, merkte dit
Hoe kon het dat hij, eerst zo slecht,
nu zo goed met draken vecht?
Een keer toen hij weer naar Tandloos ging
zette Astrid de achtervolging in

Op het eerste gezicht viel de draak
niet echt bij Astrid in de smaak
Ze dacht dat hij een gevaar vormde
Totdat Hiccup op hem afstormde
Hij maakte met de draak een praatje
‘Het is een vriendin, rustig, maatje’

Tegen haar hoefde hij niet meer te liegen
Ze had genoeg gezien na het vliegen
Ze waren naar hét drakennest gevlogen
En daar zagen ze met eigen ogen
dat een draak met wat daar zat
het al lastig genoeg had

Ze hadden hét drakennest gevonden
Maar toch hielden ze hun monden
Zelfs al waren Vikingen op zoek,
al generaties lang, naar een bezoek
aan het nest van de draken
om ze allemaal af te maken

In plaats daarvan had Hiccup een plan
Hij wilde laten zien
dat vrienden zijn met een draak ook kan
Zijn plan werkte maar misschien
Maar hij ging het wel proberen
omdat hij het de Vikingen wilde leren

Hiccups vader was teruggekomen
en had eindelijk uit horen komen
waar hij zo lang van zat te dromen:
dat Hiccup een draak gedood had!
Hiccups vader wist wel dat
Hiccup het bloed van zijn vader bezat

Hiccup wilde zijn vader niet kwellen
door hem de waarheid te vertellen
dus was hij maar aan het liegen
Hij loog over het vliegen,
over Tandloos, over het nest
Dat liegen lukte hem best

Zijn vader geloofde alle leugens
In zijn zoon zag hij niets ondeugends
Hij was trots op Hiccup, zijn zoon
Hij was tóch een drakentemmend persoon
Maar toch had Hiccup nog spijt
Want zijn vader vond snel de waarheid…

Hiccups plan liet de waarheid zien
Hij wilde dat de mensen leerden
dat draken goed waren en bovendien
dat ze zich realiseerden
dat ze door vrienden te worden misschien
een leukere wereld creëerden

Hiccups plan hield namelijk in
dat hij bij een draak aan het begin,
als iedereen naar zijn gevecht kijkt
liet zien wat hij met Tandloos had bereikt
Hij zou misschien op die plek kunnen strelen
waar hij Tandloos ook aaide bij het spelen

Draken waren daar gevoelig voor
Hiccup had nog wel meer in petto, hoor
Dit was één ding dat hij had bedacht
Het was ook hetgene dat hij ten uitvoer bracht
Maar wanneer Hiccup zijn plan doet
gaat er iets niet helemaal goed…

Zijn vader riep dat hij moest vechten
Dit gevecht werd wel een echte
Hiccup moest vechten als een man
Helaas, daar schrok de draak van
Nu was hij heel erg boos
Dat Hiccup in gevaar was, voelde Tandloos

Tandloos vloog snel naar Hiccup toe
En bracht de draak flink wat schade toe
totdat beide draken werden gevangen
en werden geleid naar de uitgangen
Nadat ze gevangen waren genomen
was Hiccups vader achter de waarheid gekomen

Hij was teleurgesteld in zijn zoon
en hielp hem ook uit zijn droom
Hij ging met zijn schip op pad
omdat hij van het drakennest gehoord had
en hem nu eindelijk een kans werd geboden
om alle draken te doden

Hiccup zag zijn vader’s schip
Met zijn vader erop, vol onbegrip,
In volle vaart over het water glijden
Tandloos was er ook om het schip te leiden
zodat ze naar het nest van de draken
met hun schip konden geraken

Maar Hiccup gaf de moed nog niet op
Er was namelijk nog een knop
waarmee de draken werden bevrijd
Daarvan namen hij en zijn vrienden profijt
En door zich aardig te gedragen
Wilden de draken hen wel dragen

Bij het nest aangekomen begon
een gevecht dat Hiccup won
De Vikingen leerden ook meteen
Wat Hiccup al die tijd al zei:
Draken zijn niet gemeen
Er zitten bijna alleen aardige bij

De afloop van het gevecht
was uiteindelijk nog niet zo slecht
Vroeger was het andersom,
nu gingen de Vikingen goed met draken om
Ze behandelden de draken als vrienden
wat ze al die tijd al verdienden