Second War of the Skies

Eind aan de vrede

Acht dagen na het einde van de First War of the Skies ging het alweer mis met de vrede. Amenhotep was vroeg opgestaan om weer aan de slag te gaan met het perfectionaliseren van de wereld van Clicker Heroes. Helaas kwam hij daar niet aan toe, want terwijl hij nadacht welke dingen hij zou kunnen introduceren die de wereld het meest zouden verrijken – hij twijfelde tussen fidget spinners, Pokémon Go en TikTok – zag hij ineens een paar bekende gezichten verschijnen die hij niet graag terug had gezien.

Long time no see!” riep Abaddon naar zijn medegod. Hij werd gevolgd door de ijstovenaar Referi Jerator en oud-koning Midas.

“Wat doe jij hier? Hoor je niet dood te zijn? En Referi en Midas, hoe zijn jullie ook nog in leven?”

“Haha, je dacht dat je me dood had!” schreeuwde Abaddon. “Maar ik kwam erachter dat ik de kracht heb om doden tot leven te wekken, inclusief mezelf… Dus hier ben ik weer! En ik heb deze tovenaar en oud-koning ook meteen weer het leven gegeven.”

Koning, niet oud-koning.” onderbrak Midas.

“Ja, ja, koning. Ik heb ook beloofd om Midas zijn koninkrijk terug te geven en om Referi de machtigste tovenaar ter wereld te maken. In ruil daarvoor wilden ze wel aan mijn zijde strijden.”

Strijden?” riep Amenhotep verschrikt. “Je denkt toch niet dat jullie met z’n drieën ook maar een schijn van kans maken tegenover al mijn heroes?”

“Haha, jij dwaas! Jouw heroes zijn sterfelijk! Heroes in mijn team leven voor eeuwig, want ik zal ze voor eeuwig weer tot leven wekken! En alle heroes die sterven aan jouw kant… zal ik natuurlijk een aanbod doen voor een nieuw leven aan mijn zijde. Denk niet dat er ook maar één van jouw egoïstische heroes is die dat aanbod zal weerstaan, hahahahaha!”

“Je zult nooit winnen!” schreeuwde Amenhotep, en met een knip in zijn vingers ontstond er een explosie. Abaddon en zijn handlangers vielen op de grond, en toen de rook van de explosie was verdwenen, zagen ze dat Amenhotep zichzelf had weggeteleporteerd.

“Idioot!” schreeuwde Abaddon hem nog na. “Ik ben de ware heerser van deze wereld! Ik laat mijn trouwe volgers niet doodrotten! De Ancients behoren toe aan mij!” En met die uitspraak gingen de drie leden van Abaddons team op pad om heroes te slachten. Het begin van de Second War of the Skies.

De komst van de Rangers

Amenhotep wist dat als hij niets deed, Abaddons leger groter en groter zou worden en dat hij binnen no time de Ancients zou moeten afstaan. Het duurde echter even voordat Amenhotep met een goed plan zou komen om Abaddon te stoppen.

Als eerste poging gebruikte Amenhotep de kracht van de Ancients. Met behulp van Argaiv bouwde hij een gigantische muur rondom zijn schepping. Zo zouden Abaddon en zijn team nooit in de buurt kunnen komen van zijn heroes of van de Ancients.

Helaas bleek dat de god van de onderwereld ook de macht had over de grond onder hun voeten, en Abaddon creëerde een aardbeving die de hele muur deed instorten. De heroes in de buurt van de muur werden daarmee de eerste oorlogsslachtoffers.

Als tweede poging gebruikte Amenhotep de kracht van zijn heroes. Hij creëerde wolken van geld boven zijn heroes die beetje bij beetje openbarstten met iedere steek die ze uitdeelden aan iemand uit het team van Abaddon. Dit plan zou niet mislukken, dacht hij. Zijn heroes werden gedreven door egoïsme, dus als hij daar nu maximaal gebruik van maakte, dan zou Abaddons team misschien niet sterven, maar wel zoveel pijn lijden dat ze het zouden opgeven.

Helaas bleek ook dit niet te werken. Referi gebruikte zijn magie om alle vallende goudmunten te bevriezen, waardoor deze als hagelstenen op de koppen van de dappere heroes vielen. De vuurmagiër Broyle, die vocht aan de kant van Amenhotep, probeerde nog de magie van zijn tegenstander ongedaan te maken, maar dit leidde er alleen maar toe dat hij brandjes stichtte op de koppen van zijn bondgenoten.

Amenhotep zag de chaos groeien in zijn nadeel en riep Broyle naar hem toe. Dat die geldwolken niet hadden gewerkt, was duidelijk. Gelukkig had hij een nieuw plan. Een plan dat sterker was dan zijn vorige twee plannen. De ultieme troef! En voor dit plan had hij Broyles magie nodig.

Als derde poging combineerde Amenhotep namelijk de kracht van de Ancients en de kracht van zijn heroes. Hij gaf Broyle de opdracht om met zijn vuurmagie uit het materiaal van de Ancients negen krachtige ringen te smeden. De heroes die deze ringen om zouden doen, zouden een deel van de krachten van de Ancients krijgen. Door Ancient-achtige krachten en hero-achtige nederigheid te combineren, moest het wel lukken om een god van de onderwereld tot overgave te dwingen, toch? Althans, dat dacht Amenhotep.

Gretig riep hij de eerste de beste negen heroes bij zich om de ringen te proberen. Al snel stonden Cid, Treebeast, Ivan, Brittany, The Wandering Fisherman, Betty, The Masked Samurai, Leon en The Great Forest Seer voor hem in een lijn. Nadat Amenhotep had uitgelegd hoe het plan werkte en wat voor belangrijke taak de heroes hadden, liep hij naar Cid toe en gaf hij haar de eerste, blauwe ring. Vervolgens liep hij naar Treebeast toe, die hij de tweede ring gaf: de turquoise ring. Daarna liep hij door naar Ivan, die hij de derde, groene ring gaf. Zo ging Amenhotep de hele rij met heroes af. Toen hij klaar was, draaide hij zich weer om zodat hij de hele rij kon zien en hij schrok. Cid lag op de grond!

“Cid, gaat het?” riep Amenhotep terwijl hij naar haar toe rende. Maar ze antwoordde niet meer. In zijn ooghoek zag de god van het westen hoe ook Treebeast en Ivan neervielen. En toen hij omkeek, vielen ook de andere zes heroes op de grond.

Broyle, die de ringen had gemaakt en stond toe te kijken, had wel een idee waar dit aan zou kunnen liggen.

“Ik denk dat de krachten van de Ancients te sterk zijn voor deze heroes.”

“Damn it!” schold de god. “Maar wat nu? Hoe zorgen we nou in Outsidersnaam dat Abaddon niet nog meer heroes vermoordt?”

“Wat we kunnen proberen, is om heroes te vinden die gewend zijn om te gaan met sterke krachten in hunzelf. Heroes die sterke emotionele gebeurtenissen hebben meegemaakt. Mogelijk kunnen zij daarmee ook de krachten van de Ancients aan.”

Hoopvol volgde Amenhotep de theorie van de vuurmagiër en hij ging op zoek naar heroes met een sterk emotioneel verleden. Broyle bleek gelijk te hebben. Eén voor één vond hij heroes die de ringen wel konden dragen:

  1. Atlas, de kapitein die zijn leven gaf om zijn bemanning te redden. Hij kon de blauwe ring dragen.
  2. Terra, de boswachter die per ongeluk zijn sanitaire behoeften in zijn camouflagepak deed. Hij kon de turquoise ring dragen.
  3. Phthalo, de tuinvrouw die moest meemaken hoe haar collega over haar broodje kotste. Zij kon de groene ring dragen.
  4. Orntchya, de reisgids die over haar wagenziekte heen had leren komen. Zij kon de oranje ring dragen.
  5. Lilin, de influencer die vroeger veel te vaak was vergeten te ontbijten. Zij kon de roze ring dragen.
  6. Argenta, de strijder die de Lagomorph of Caerbannog wist te verslaan. Zij kon de rode ring dragen.
  7. Alabaster, de oorlogsheld die met meditatie leerde omgaan met zijn gevoel voor alles en iedereen verantwoordelijk te zijn. Hij kon de witte ring dragen.
  8. Astraea, de messenwerpster die zich door geen tegenstander bang liet maken. Zij kon de gele ring dragen.
  9. De Dread Knight, een hero die weinig kwijt wilde over zijn naam en zijn verleden, maar zijn houding zei genoeg. Het was duidelijk dat hij vaak vergeten en verlaten was. Hij kon de zwarte ring dragen.

Opgelucht keek Amenhotep naar het groepje heroes dat voor hem stond. Heroes die het aankonden om hun krachten te combineren met die van de Ancients. De ultieme beschermers van de wereld van Clicker Heroes. De ultieme Rangers.

Ga voort, mijn krachtige Rangers!” droeg de god hen op. “Vind Abaddons team! Jullie kunnen hen misschien niet doden, maar wat jullie wel kunnen, is zorgen dat er niet nog meer heroes het loodje leggen. Ga, en bescherm de vechtende heroes!”

En zo geschiede. Binnen no time hadden de Rangers zich over het westen verspreid, waardoor ze ieder de heroes in bepaalde delen van de wereld konden beschermen. Heroes in het bos werden bijvoorbeeld beschermd door Terra, die iedere slachtpoging van Abaddons team afwendde door bomen en struiken te laten groeien tussen het anarchistische team en hun doelwitten. Heroes op zee werden beschermd door Atlas, die de plannen van Abaddon in het water liet vallen door golven te creëren iedere keer dat Abaddon probeerde uit te halen. Waar de god van de onderwereld en zijn team ook heen reisden, nergens lukte het meer om een hero te ontdoen van het leven. Zelfs als ze tijdens het reizen een hero tegenkwamen, in the middle of nowhere, dan opende Orntchya nog gauw een portaal dat de hero die op het punt stond te worden vermoord, wegzapte.

Abaddon was radeloos. Amenhotep had nog steeds veel meer heroes aan zijn kant dan hij. Daarmee zou hij de Ancients tot in de oneindigheid kunnen beschermen. Abaddon had een nieuw plan nodig. Een plan waarvoor hij geen heroes meer hoefde te doden. Hmmm…

Alright Amenhotep, this one is for you!” riep Abaddon naar de leemte voor zich. Hij wist dat Shinatobe het geluid toch wel naar zijn rivaal zou brengen. “Beschouw deze oorlog maar als voorbij. Maar denk maar niet dat je gewonnen hebt! Ik zal terugkeren, en dan claim ik de Ancients zonder dat jouw vuile Rangers ertussen kunnen komen!”

Abaddon verdween in de schaduwen, samen met Referi, Midas, Cid, Treebeast, Ivan, Brittany, Betty, The Masked Samurai, Leon, The Great Forest Seer en een klein groepje andere heroes dat hij had weten te doden voordat de Rangers ertussen kwamen en roet in het eten gooiden. Daarmee kwam er een eind aan de Second War of the Skies.

Opgelost?

In de nasleep van de oorlog probeerde Amenhotep te bedenken hoe hij kon voorkomen dat zijn tegenstander de Ancients alsnog in handen zou krijgen. Hij wist dat Abaddon sluw was en dat hij er alles aan zou doen om de Ancients te bemachtigen. De kans dat dit ging lukken, moest zo klein mogelijk worden gemaakt.

“Kunnen we de Ancients niet vernietigen?” zei Amenhotep, half tegen zichzelf, en half tegen Broyle, die hij bij zich had geroepen.

“Maar Amenhotep, dan kun je je creatie niet meer voltooien!” antwoordde de vuurmagiër.

“Zo belangrijk zijn die fidget spinners niet. Ik denk sowieso dat ze beter passen bij een andere wereld, ver, ver hiervandaan… Bij dezen besluit ik dat mijn schepping voltooid is. We gaan de Ancients vernietigen!”

Helaas bleek dat moeilijker dan gedacht. Broyle probeerde met zijn magie vlammen te creëren, maar de Ancients bleken vuurbestendig.

“Oké, en wat nou als je ze niet verbrandt, maar ze gewoon in heel veel kleine stukjes breekt?”

Broyle gebruikte zijn magie om stukjes metaal van de Ancients af te halen, op dezelfde manier als dat hij dat had gedaan toen hij de ringen had gesmeed. Brokje voor brokje haalde hij de Ancients uit elkaar. Tientallen, honderden, duizenden stukken vlogen in het rond. Het leek te werken. De Ancients werden steeds kleiner. Totdat ze zichzelf begonnen te regenereren. Alles wat Broyle eraf haalde, groeide ineens weer bij.

“Ja nee, dit gaat dus ook niet werken.” zuchtte Amenhotep. “Waarom moeten die Ancients nou zo machtig zijn… Wacht, dat is het! We kunnen de Ancients niet vernietigen, omdat ze machtiger zijn dan ons. Maar we kunnen ze wel een barrière laten maken! Een barrière van Ancient-achtige proporties! Daar kan geen god of hero doorheen!”

“Denk je dat dat gaat werken?” vroeg Broyle zich af.

“Natuurlijk wel!”

En Amenhotep kreeg gelijk. Met behulp van Siyalatas omgaf hij de Ancients en de duizenden stukken mini-Ancient op de grond met een krachtveld waar alleen een volwaardige Ancient doorheen zou kunnen. Zelfs iemand die een Ranger-ring droeg, zou nog niet krachtig genoeg zijn om te passeren.

“Zo, opgeruimd staat netjes.” sprak Amenhotep vreugdevol. “Nu kan ik er zelf ook niet meer bij, maar dat is niet erg. Het is zelfs een goed teken, want dat betekent dat Abaddon er ook met geen mogelijkheid bij zal kunnen. Hoera!”

“Goed gedaan!” juichte Broyle.

“Nu rest er nog één taak om te zorgen dat deze wereld veilig is en veilig blijft.” bedacht de god. Hij riep de negen Rangers bij zich.

“Nou jongens, de oorlog is voorbij, en de Ancients liggen verborgen achter een krachtveld waar zelfs ik niet doorheen kan, dus ik ga ervanuit dat er ook geen nieuwe oorlog meer komt. Ik wil jullie bedanken voor jullie hulp de afgelopen tijd. Maar er kunnen altijd nieuwe gevaren op de loer liggen. Daarom wil ik jullie vragen om door te gaan met het beschermen van heroes.”

“Dezelfde heroes die we tot nu toe beschermd hebben?” vroeg Atlas.

“Ja, dezelfde heroes, dat is wel makkelijk. Iedereen beschermt het gebied dat hij tijdens de oorlog ook heeft beschermd.”

“Maar Amenhotep, je hebt mij nooit een gebied gegeven!” protesteerde de Dread Knight.

“Oh, ben ik jou toen vergeten?”

“Ja!”

“Uhm… ik denk dat alle gebieden al verdeeld zijn. Maar… je kunt wel een soort vliegende kiep zijn. Helpen waar nodig is! Dat klinkt goed, toch?”

De Dread Knight twijfelde, hij had graag zijn eigen taak gehad. Maar hij wilde ook niet tegen de god ingaan.

“Ja hoor, dat kan wel…”

“Mooi!” sprak de god. “Dan is het geregeld! Mijn dank voor al jullie afgelopen en toekomstige moeite, o trouwe Rangers!”

Verheugd gingen de Rangers weer terug naar hun respectievelijke gebieden. Behalve de Dread Knight. Die was niet verheugd, en had ook geen gebied om naar terug te keren. Maar goed, dat was hij gewend.

Met de Ancients achter een krachtige beveiliging en de Rangers die de heroes bescherming boden, stond niets de vrede meer in de weg. Er volgde een lange periode van rust in de wereld van Clicker Heroes. Heroes hadden weer de ruimte om te focussen op het doden van monsters, en Amenhotep kon weer lekker achterover zitten en het geld innen. Alles was weer even als normaal.