Dit is een gedicht uit januari 2018. Ik schreef het toen ik klaar was met het spelen van Professor Layton en het Masker der Wonderen, een puzzelspel voor de Nintendo DS. Dit puzzelspel had karakters die in een bijzonder plot verwikkeld waren dat op het einde een paar onverwachte wendingen nam. Mijn schrik daarover heb ik verwerkt in dit gedicht.

Achter het spel

Ik dacht dat ik van puzzels hield
Toch trek ik hier de lijn
Niet is wat mijn geest bezielt
De raadsels die er zijn
Van schaakpatroon tot pizzapunt
Tot klunsje in de knel
Nee wát mij echt geen rust meer gunt
Is ‘t verhaal achter het spel

Ik dacht dat ik van puzzels hield
Maar hier trek ik de grens
Die cartridge die me zo beviel
Is nu mijn laatste wens
Ik hoef hem niet, ik moet hem niet
Ik wil hem niet, ik heb hem wel
Mentaal gebarst ligt in ’t verschiet
Door ’t verhaal achter het spel

Ik dacht dat ik van puzzels hield
Dit gaat me toch te ver
DS heb ik bekant vernield,
moet naar d’ intensive care
Hoezeer ik toch van de schok af wil
Het blijft een lastig vaarwel
Wellicht da ‘k ooit weer opnieuw speel
Het verhaal achter dit spel